Uczony mnich pochodzenia longobardzkiego, opat Monte Cassino przez dwadzieścia siedem lat, umocnił opactwo przeciw najazdom saraceńskim i został zabity wraz ze swymi mnichami podczas złupienia w 883 roku.
Pochodzący ze szlacheckiej rodziny, zapewne longobardzkiej, Bertarius przybywa jako pielgrzym na Monte Cassino za opata Bassacjusza, przyjmuje tam habit i w 856 roku zostaje następcą swego mistrza. Człowiek nauki, układa poematy, homilie oraz traktaty z gramatyki i medycyny i wzbogaca bibliotekę opactwa. Wobec najazdów saraceńskich, które od około dziesięciu lat pustoszą Ziemię świętego Benedykta, otacza klasztor murami i zakłada u stóp góry miasto warowne, Eulogimenopolis, „miasto świętego Benedykta”, przodka Cassino.
W 883 roku Saraceni osiedleni nad Garigliano zdobywają i niszczą opactwo. Bertarius, schroniony w zależnym klasztorze Świętego Zbawiciela u stóp góry, zostaje tam zabity przed ołtarzem wraz z kilkoma mnichami, według tradycji 22 października; ocaleli wycofują się do Teano, a potem do Kapui i powrócą na Monte Cassino dopiero w połowie X wieku. Czczony jako męczennik, miał swój kult potwierdzony przez papieża Benedykta XIII w 1727 roku.




