Irlandzki uczony, który przybył jako pielgrzym do Rzymu, został wybrany na biskupa przez lud Fiesole, którym kierował prawie pięćdziesiąt lat; napisał Żywot świętej Brygidy i poemat ku chwale Irlandii.
Wyjechawszy z Irlandii około 816 roku, Donat udał się jako pielgrzym do Rzymu ze swoim uczniem Andrzejem. W drodze powrotnej zatrzymał się w niedawno złupionym Fiesole, gdzie według tradycji lud zebrany w katedrze obwołał go biskupem około 829 roku. Kierował swoim Kościołem prawie pięćdziesiąt lat: w 850 roku był obecny przy koronacji cesarza Ludwika II przez papieża Leona IV, uczestniczył w synodzie rzymskim z 861 roku zwołanym przez Mikołaja I przeciw arcybiskupowi Rawenny i uzyskał od cesarza dobra na odbudowę swojej diecezji; założył w Piacenzy kościół poświęcony świętej Brygidzie.
Uczony, napisał Żywot świętej Brygidy z Kildare i słynny poemat ku chwale Irlandii, Finibus occiduis; ułożył też własną epitafium, w którym nazywa siebie „z krwi Szkotów”. Zmarł między 874 a 877 rokiem. Martyrologium Rzymskie wspomina go 22 października jako biskupa przybyłego z Irlandii, „słynnego z wykształcenia i pobożności”; jego relikwie spoczywają od 1817 roku w katedrze w Fiesole.




