
Anglosaska niewolnica, która została żoną Chlodwiga II, rządziła jako regentka, zwalczała sprzedaż jeńców, założyła Corbie i Chelles, gdzie zakończyła życie jako zwykła mniszka.
Urodzona około 630 roku w anglosaskiej Anglii, Batylda została sprzedana jako niewolnica w Galii i kupiona przez Erchinoalda, majordomusa Neustrii. Według jej Żywotu jej uroda i łagodność zwróciły uwagę: około 648 roku poślubił ją król Chlodwig II, syn Dagoberta; urodziła mu trzech synów, którzy wszyscy mieli panować: Chlotara III, Childeryka II i Teodoryka III. Po śmierci Chlodwiga II, w 657 roku, sprawowała regencję w imieniu jeszcze małego Chlotara III, otoczona doradcami, wśród których był święty Eligiusz.
Jej Żywot, spisany wkrótce po jej śmierci, zapewne w Chelles, przypisuje jej walkę z symonią, zmniejszenie podatków, a przede wszystkim zakaz sprzedaży chrześcijańskich jeńców oraz wykupienie wielu niewolników. Założyła opactwo Corbie, ponownie założyła opactwo Chelles i wspierała darami Jumièges, Luxeuil i inne klasztory. Relacje angielskie oskarżają ją o to, że kazała zabić biskupów; historycy przypisują raczej tę przemoc majordomusowi Ebroinowi.
Odsunięta od władzy około 664–665 roku, wycofała się do Chelles, którym kierowała ksieni Bertylla, i żyła tam jako zwykła mniszka, podejmując się najskromniejszych zajęć i opieki nad chorymi. Zmarła tam 30 stycznia 680 roku i tam została pochowana. Jej relikwie podniesiono w 833 roku, a jej kult, początkowo własny Chelles i Corbie, rozprzestrzenił się w królestwie; Martyrologium Rzymskie wspomina ją jako królową, która po śmierci męża w pełni zachowywała regułę monastyczną.











