BB✠

Barbatus Beneventanus

Święty Barbat z Benewentu

Biskup Benewentu, apostoł Longobardów

Biskup Benewentu w czasach księstwa longobardzkiego, uzyskał według tradycji, że książę Romuald i jego lud zrezygnowali z kultu żmii i świętego drzewa, by w pełni przyjąć wiarę chrześcijańską.

Pochodzący z Sannio, Barbat uczył się w Benewencie, a potem pełnił posługę kapłana w Morcone. Benewent był wówczas stolicą potężnego księstwa longobardzkiego, którego władcy, choć ochrzczeni, zachowywali zwyczaje pogańskie: jego Vita, spisana około początku IX wieku, wspomina cześć oddawaną złotej żmii i świętemu orzechowi, wokół którego odbywały się obrzędy. W 663 roku cesarz bizantyjski Konstans II oblegał miasto; według Vity Barbat obiecał księciu Romualdowi wybawienie, jeśli Longobardowie wyrzekną się swoich bożków. Po zniesieniu oblężenia orzech został ścięty, a duchowieństwo i lud wybrali Barbata biskupem, w 663 lub 664 roku.

Wspierany przez księżną Teodradę, zwalczał zabobony i organizował swój Kościół. Jest historycznie poświadczony wśród biskupów zebranych w Rzymie przez papieża Agatona na soborze w 680 roku, który przygotowywał III sobór konstantynopolitański; przywilej, na mocy którego papież Witalian miał powierzyć mu jurysdykcję nad Sipontem i sanktuarium na Gargano, uchodzi natomiast za fałszywy. Zmarł 19 lutego 682 roku. Od 1687 roku jego relikwie spoczywają pod głównym ołtarzem katedry w Benewencie, inne są czczone w Montevergine i Castelvenere; Martyrologium Rzymskie przypomina, że „według tradycji nawrócił do Chrystusa Longobardów i ich wodza”.