Portret: Błogosławiony Konrad z Piacenzy

Conradus de Placentia Confalonieri

Błogosławiony Konrad z Piacenzy

Pustelnik franciszkański z Noto

Szlachcic z Piacenzy, który zrujnował się, by naprawić szkody po pożarze, który wywołał, został pustelnikiem trzeciego zakonu franciszkańskiego i przez około trzydzieści lat żył koło Noto, które czci go jako swego świętego patrona.

Urodzony w 1290 roku w Calendasco koło Piacenzy, w szlacheckiej rodzinie Confalonieri, Corrado ożenił się z Eufrozyną z Lodi. Podczas polowania kazał podpalić zarośla, by wypłoszyć zwierzynę; pożar spustoszył sąsiednie pola. Biedny człowiek, oskarżony zamiast niego, został skazany na śmierć; Corrado sam się oskarżył i zrujnował się, by wynagrodzić poszkodowanym.

Widząc w tej próbie wezwanie Boga, małżonkowie wstąpili do życia zakonnego: Eufrozyna do klarysek, Corrado do trzeciego zakonu świętego Franciszka, jako pustelnik. Po latach pielgrzymowania dotarł na Sycylię i osiadł koło Noto, gdzie żył około trzydziestu lat w modlitwie i pokucie, przez większość czasu w grocie w Pizzoni.

Zmarł 19 lutego 1351 roku. Leon X beatyfikował go w 1515 roku, a Urban VIII rozciągnął w 1625 roku jego oficjum na zakon franciszkański; Martyrologium Rzymskie zalicza go do błogosławionych, lecz Noto, którego jest patronem, czci go jako „san Corrado”.