Biskup Antiochii zmarły w okowach w więzieniu za Decjusza, którego relikwie uciszyły wyrocznię Apollina w Dafne za czasów Juliana Apostaty.
Biskup Antiochii około 240 roku, Babilas jest przedstawiany przez świętego Jana Chryzostoma jako pasterz, który ośmielił się odmówić wstępu do kościoła cesarzowi splamionemu zbrodnią, dopóki nie odbędzie pokuty; Euzebiusz podaje podobny epizod o Filipie Arabie, nie wymieniając biskupa. Podczas prześladowania Decjusza został aresztowany i zmarł w więzieniu, obciążony łańcuchami, około 250 roku; miał prosić o pochowanie wraz z nimi.
Martyrologium Rzymskie łączy z nim trzech chłopców, Urbana, Prylidiana i Epoloniusa, którzy ponieśli z nim męczeństwo. Około 351 roku cezar Gallus kazał przenieść jego relikwie do Dafne, przedmieścia Antiochii, koło sanktuarium Apollina. W 362 roku Julian Apostata, któremu wyrocznia milczała, kazał je usunąć; chrześcijanie przynieśli je z powrotem w procesji, śpiewając psalmy, a świątynia Apollina spłonęła wkrótce potem. Chryzostom poświęcił świętemu Babilasowi mowę i homilię.





