Dominikanin reformator, założyciel klasztoru San Marco, arcybiskup Florencji w czasach Kosmy Medyceusza, był pasterzem ubogich i wielkim mistrzem teologii moralnej.
Urodzony we Florencji 1 marca 1389 roku, syn notariusza, Antonio Pierozzi wstąpił w wieku szesnastu lat do dominikanów ścisłej obserwancji założonych we Fiesole przez błogosławionego Jana Dominici; niski wzrost przyniósł mu przydomek Antonino. Przeor w Cortonie, Rzymie, Neapolu i Sienie, w 1436 roku osadził swych braci w klasztorze San Marco we Florencji, który Kosma Medyceusz kazał odbudować i który ozdobił fra Angelico.
Mianowany arcybiskupem Florencji przez Eugeniusza IV w 1446 roku, żył ubogo, odwiedzał swoją diecezję i reformował duchowieństwo; w 1442 roku założył bractwo Buonomini di San Martino, by dyskretnie wspierać „wstydliwych ubogich”. Podczas zarazy i po trzęsieniu ziemi w 1453 roku poświęcał się bez reszty.
Jego Summa moralis, jeden z pierwszych wielkich traktatów teologii moralnej, z precyzją podejmuje kwestie ekonomiczne jego czasów; jest także autorem kroniki powszechnej. Zmarł 2 maja 1459 roku i spoczywa w San Marco. Hadrian VI kanonizował go 31 maja 1523 roku.







