Biskup pochodzenia angielskiego według swej legendy, czczony jako patron Cashel, miał zakończyć życie w Ratyzbonie po powrocie z pielgrzymki do Jerozolimy.
To, co wiadomo o Albercie, pochodzi z legendarnego Żywota z XII wieku, związanego z irlandzkimi klasztorami w Ratyzbonie, Schottenklöster, w czasach, gdy Cashel stawało się stolicą arcybiskupią. Nazywa go „Anglikiem z narodu, aniołem w obyczajach” (natione Anglus, conversatione angelicus): przybywszy z Anglii do Irlandii, miał tam głosić Ewangelię, zwłaszcza w okolicach Cashel, którego miał być biskupem. Niektórzy historycy zbliżają tę postać do świętego Ailbe z Emly, którego Żywot został spisany w Ratyzbonie pod imieniem Alberta.
Legenda każe mu następnie udać się do Bawarii, gdzie miał pracować ze świętym Erhardem z Ratyzbony, a potem wyruszyć na pielgrzymkę do Jerozolimy; w drodze powrotnej miał umrzeć w Ratyzbonie, a jego grób pokazuje się w kościele Niedermünster. Samo jego istnienie i jego biskupstwo w Cashel, stolicy, która w domniemanej epoce jeszcze nie istniała, są poddawane w wątpliwość. Martyrologium Rzymskie wpisuje go pod 8 stycznia jako biskupa Cashel, „Anglika z narodu i długo pielgrzyma dla Chrystusa”, około VIII wieku; patron archidiecezji Cashel i Emly, figuruje wśród witraży Harry'ego Clarke'a w kaplicy Honan w Cork.









