
Pierwszy biskup i patron Emly, najważniejszy ze świętych, których tradycja Munsteru każe głosić Ewangelię na południu Irlandii przed świętym Patrykiem.
Prawie nic pewnego nie wiadomo o Ailbe. Już od VIII wieku źródła irlandzkie uważają go za pierwszego biskupa i patrona Emly (Imlech Ibair), wielkiego kościoła Eóganachtów, królów Cashel; Roczniki z Inisfallen, kompilowane w Emly, umieszczają jego śmierć w 528 roku. Jego łaciński Żywot, którego najstarsza wersja miałaby pochodzić z lat 750–850, oraz „Prawo Ailbe” ogłoszone w 784 roku służyły prestiżowi jego kościoła.
Według tego Żywota dziecko, porzucone na skale po urodzeniu na rozkaz króla, było karmione przez wilczycę, a następnie przygarnięte przez Brytów, którzy zabrali je za morze; wyświęcony na biskupa w Rzymie, wrócił głosić w Irlandii. Wiele lat później stara wilczyca ścigana przez myśliwych miała przybiec i schronić się przy jego piersi, a on miał ją nakarmić, ją i jej młode. Późniejsze Żywoty czynią z niego najstarszego z ewangelizatorów Munsteru poprzedzających Patryka, wraz z Declanem, Ciaránem z Saighir i Abbánem; Żywot Declana nazywa go „drugim Patrykiem i patronem Munsteru”.
Ailbe naznaczył także Walię: Żywot świętego Dawida, spisany pod koniec XI wieku przez Rhygyfarcha, twierdzi, że ochrzcił przyszłego patrona Walijczyków, a kościół St Elvis w Pembrokeshire nosi jego imię. W Emly dawny krzyż cmentarny nazywany jest krzyżem świętego Ailbe. Patron archidiecezji Cashel i Emly, jest wpisany do Martyrologium Rzymskiego pod 12 września jako biskup, który „jako pielgrzym głosił Ewangelię wielu”.




