Mnich pochodzenia afrykańskiego, opat w pobliżu Neapolu, odmówił objęcia stolicy w Canterbury, towarzyszył tam świętemu Teodorowi i przez blisko czterdzieści lat kierował szkołą w Canterbury.
Beda nazywa go „rodu afrykańskiego”, uczonym w Piśmie Świętym, w dyscyplinie monastycznej oraz w językach greckim i łacińskim. Opat klasztoru Hiridanum w pobliżu Neapolu, dwukrotnie odmówił stolicy w Canterbury, którą ofiarował mu papież Witalian, i zaproponował w zamian mnicha Teodora z Tarsu. Papież przyjął to pod warunkiem, że Hadrian mu będzie towarzyszył.
Zatrzymany na pewien czas w Galii przez majordomusa Ebroina, który podejrzewał go o bycie wysłannikiem cesarza, dołączył do Teodora i około 670 roku został opatem klasztoru świętych Piotra i Pawła w Canterbury. Nauczał tam blisko czterdzieści lat: święty Aldhelm, jeden z jego uczniów, świadczy o jakości tej szkoły. Zmarł 9 stycznia około 710 roku; jego grób, odnaleziony podczas wykopalisk opactwa, stał się w średniowieczu miejscem cudów.





