
Chłopka z okolic Vicenzy, żona wdowca, którego dziewczynki wychowała, matka dziewięciorga dzieci i kilku przygarniętych sierot, była postacią świętości rodzinnej.
Eurosia (Rosina) Fabris urodziła się 27 września 1866 roku w Quinto Vicentino i dorastała w Marola koło Vicenzy, gdzie spędziła całe życie. Uczęszczała tylko do dwóch pierwszych klas szkoły, lecz gorliwie czytała Historię świętą i nauczała katechizmu od piętnastego roku życia.
Poproszona o pomoc sąsiadowi Carlo Barbanowi, który owdowiał z dwiema dziewczynkami, zgodziła się wyjść za niego, by być im matką. Małżeństwo miało dziewięcioro dzieci, z których dwoje zmarło w niemowlęctwie, a troje zostało kapłanami; podczas Wielkiej Wojny przygarnęła także dzieci zmarłej siostrzenicy. Tercjarka franciszkańska, dzieliła się tym, co miała, z ubogimi, którym codziennie w południe wydawano zupę, i wspierała wdowy wojenne.
Owdowiała w 1930 roku, zmarła w Marola 8 stycznia 1932 roku. Została beatyfikowana w katedrze w Vicenzy 6 listopada 2005 roku, za pontyfikatu Benedykta XVI; w 2017 roku została ogłoszona patronką tercjarzy franciszkańskich Wenecji Euganejskiej.



