Effigies: Sanctus Martinus I

Martinus PP. I

Sanctus Martinus I

Papa et martyr, duarum voluntatum Christi defensor

Papa Tuderti natus, in Concilio Lateranensi haeresim Monotheletarum ab imperatore fotam damnavit; comprehensus, Constantinopoli iudicatus et in Chersonesum Tauricam relegatus, ibi inopia confectus obiit, ultimus Pontifex ut martyr cultus.

Tuderti in Umbria natus, Martinus apocrisiarius, id est Pontificis legatus, Constantinopoli fuerat. Anno 649 electus, consecrationem recepit non exspectata Constantis II imperatoris confirmatione. Paucis post mensibus Concilium centum quinque episcoporum in Laterano coegit, cum Maximo Confessore monacho Graeco: affirmavit Christum, verum Deum et verum hominem, duas voluntates habere, divinam et humanam, et Monotheletismum necnon Typum, edictum imperiale quo de ea re disputare vetabatur, damnavit.

Die 17 Iunii anni 653 exarchus Theodorus Calliopas, ab imperatore missus, Pontificem aegrotum in basilica Lateranensi comprehendit. Post longum iter Constantinopolim perductus, Martinus in custodia secreta detentus, de proditione iudicatus, insignibus spoliatus, catenis vinctus et turbae contumeliis expositus, capitis damnatus est; poena in exsilium commutata est. Anno 655 in Chersonesum Tauricam deportatus, epistulas scripsit in quibus de fame et de oblivione queritur in qua eum amici Romani relinquebant.

Ibi die 16 Septembris anni 655 obiit. Oriens et Occidens eum ut confessorem et martyrem fidei honorant; Martyrologium Romanum eum die 13 Aprilis celebrat. Roma eius reliquias in ecclesia Sancti Martini ad Montes se possidere affirmat, et patria eius Tudertum eum patronum elegit.