Effigies: Sancta Marina monacha

Marina

Sancta Marina monacha

Virgo quae habitu monachi vixit

Puella quae, secundum eius legendam, in monasterio sub nomine fratris Marini vixit, paternitatis accusationem sine defensione accepit nec nisi in morte femina esse agnita est.

Secundum eius Vitam, Maria matrem prima aetate amisit et a patre Eugenio educata est. Cum is monasterium ingredi statuisset, ab eo quaesivit num animam suam salvare et eius perdere vellet, seque sub habitu monachi eum secuturam proposuit: ille caput eius totondit, eam virili veste induit et Marinum appellavit. Iuvenis monachus imberbis et voce suavi eunuchus aut asceta ieiuniis confectus habebatur, et post patris mortem in monasterio mansit.

Quodam die filia cauponis, apud quem monachi deverterant, a milite seducta, Marinum patrem infantis sui esse incusavit. Potius quam se detegeret, Marinus abbati respondit: «Ignosce mihi, pater, peccavi ut homo.» Expulsus, per tres annos ad portam monasterii vixit infantem alens; deinde readmissus est et humillimis officiis addictus. Solum in eius morte, dum corpus parabant, monachi eum feminam fuisse invenerunt; tunc iuvenis mater veritatem confessa est.

Haec Vita, Graece inter saeculum VI et VII conscripta, deinde in linguas Syriacam, Copticam, Arabicam, Latinam aliasque multas versa, in Bithynia, in Aegypto aliisve locis collocata est. Traditio Maronitica Marinam in loco Qalamoun prope Tripolim natam habet eiusque sepulcrum in spelunca monasterii Qannoubin, in imo valle Qadisha, veneratur; Venetiae inde a saeculo XIII eius reliquias sibi vindicant.