Bellariorum venditor Alexandrinus presbyter eremitarum Cellarum factus, ob audaciam ascesis suae celeber.
Aequalis cognominis sui Macarii Aegyptii, cum quo saepe confusus est, Macarius «urbanus» Alexandrinus erat qui, ut fertur, fructus conditos et dulcia vendebat antequam converteretur. In desertum recessit et presbyter Cellarum, ad marginem Nitriae, factus est.
Palladius, qui prope eum vixit, in Historia Lausiaca ieiunia et vigilias eius describit: cum audiret monachum aliquem rem arduam perficere, statim eum aequare volebat, adeo ut totam Quadragesimam stans apud monachos Tabennesiotas transigeret, nihil comedens praeter pauca crudae brassicae folia die dominico. Circa annum 375 cum aliis monachis a Lucio episcopo Ariano in exsilium pulsus, circa annum 394 fere centenarius obiit.






