Effigies: Sanctus Leo Magnus

Leo PP. I Magnus

Sanctus Leo Magnus

Papa, Ecclesiae doctor, Urbis defensor

Papa per unum et viginti annos, in Concilio Chalcedonensi fidem de duplici Christi natura formulavit et Romam contra Attilam deinde Gensericum defendit; sermones eius eum inter magnos Patres Latinos collocant.

Circa annum 400 natus, Etruscus origine secundum Librum pontificalem, Leo diaconus Ecclesiae Romanae sub Caelestino I et Xysto III papis fuit, tantaque auctoritate ut a Ioanne Cassiano consuleretur et in Galliam mitteretur ad dissensionem inter duces sedandam. Ibi de electione sua certior factus est; die 29 Septembris anni 440 consecratus est. Anno 449 Flaviano, patriarchae Constantinopolitano, epistulam dogmaticam misit, Tomum ad Flavianum, quae in Christo unam personam in duabus naturis affirmat; synodum Ephesinam, quae eam neglexerat, «latrocinium» appellavit. In Concilio Chalcedonensi (451) episcopi epistulam eius acclamaverunt: «Petrus per Leonem locutus est.»

Urbis pastor in Imperio Occidentali viribus exhausto, anno 452 cum duobus senatoribus Attilae prope Mincium obviam ivit et obtinuit ut rex Hunnorum Italiam relinqueret; anno 455 direptionem Urbis a Vandalis Genserici impedire non potuit, sed obtinuit ut vitae et monumenta ab incendio servarentur. Ab eo supersunt fere centum sermones et centum quadraginta epistulae, sermone denso et lucido, de mysteriis anni liturgici. Die 10 Novembris anni 461 mortuus, primus papa in basilica Sancti Petri in Vaticano sepultus est, ubi reliquiae eius sub altari ei dicato requiescunt. Benedictus XIV eum anno 1754 Ecclesiae doctorem declaravit.

Agnosce, o christiane, dignitatem tuam, et divinae consors factus naturae, noli in veterem vilitatem degeneri conversatione redire.
— Sermo 21, in Nativitate Domini, 3