
Andreas Avellinus
Sanctus Andreas Avellinus
Clericus regularis Theatinus Neapolitanus, contra mortem subitaneam invocatus
Iurisperitus Lucanus Theatinis Neapolitanis adscriptus, per dimidium saeculum reformator, animarum moderator et praedicator fuit, antequam apoplexia ictus ad pedem altaris moreretur.
Lancellottus Avellino anno 1521 Castronovi, in Basilicata, natus est, in vico qui hodie eius nomen gerit (Castronuovo di Sant'Andrea). Ab avunculo archipresbytero institutus et circa annum 1545 sacerdos ordinatus, Neapoli iuri studuit et advocatus in tribunalibus ecclesiasticis causas egit. Exercitia spiritualia a Iacobo Laínez, Societatis Iesu sodale, praedicata eius conversionem effecerunt; secundum eius biographos, leve mendacium in causa agenda prolatum eum impulit ut forum relinqueret.
Monasterio cuidam monialium Neapolitano reformando praepositus, ab iis quos eius firmitas offendebat aggressus est. Anno 1556 apud Theatinos Sancti Pauli Maioris nomine Andreae ingressus est. Novitiorum magister, superior, visitator, domos Mediolani et Placentiae condidit, cum Carolo Borromaeo familiaritatem iunxit et multas animas per copiosas epistulas direxit.
Die 10 Novembris anni 1608, octoginta septem annos natus, apoplexia ictus est dum Missam incipere parabat, eodemque die obiit. Anno 1625 beatus declaratus et a Clemente XI anno 1712 inter Sanctos relatus, contra mortem subitaneam invocatur. Neapoli in ecclesia Sancti Pauli Maioris requiescit, estque unus ex patronis eius urbis.



