Effigies: Sanctus Innocentius I

Innocentius PP. I

Sanctus Innocentius I

Papa temporis direptionis Romae, defensor Ioannis Chrysostomi

Papa cum Roma ab Alarico diriperetur, auctoritatem Sedis Apostolicae epistulis suis affirmavit, sanctum Ioannem Chrysostomum exsulem defendit et damnationem Pelagii ab episcopis Africae petitam confirmavit.

Albano oriundus secundum Librum pontificalem, Innocentius mense decembri 401 eligitur, mortuo Anastasio I, quem sanctus Hieronymus patrem eius appellat. Multae eius epistulae episcopis eum consulentibus respondent: Victricio Rotomagensi (404), Exsuperio Tolosano (405), cui catalogum librorum Scripturae tradit, Decentio Eugubino (416) de liturgia; ubique usum Ecclesiae Romanae ut normam proponit. Episcopo Thessalonicensi regimen Illyrici suo nomine committit.

Cum Ioannes Chrysostomus deponitur et in exsilium pellitur, sententiam agnoscere recusat, episcopum epistulis sustinet et communionem cum eius adversariis abrumpit. Anno 410, dum Ravennae versatur ut cum Honorio imperatore agat, Alaricus Romam capit et diripit. Mense ianuario 417 damnationem Pelagii et Caelestii a conciliis Carthaginiensi et Milevitano latam confirmat; sanctus Augustinus tunc concludit: «causa finita est».

Die 12 martii 417 mortuus, in coemeterio Pontiani, via Portuensi, iuxta Anastasium I sepelitur. Martyrologium eum sic complectitur: «sanctum Ioannem Chrysostomum defendit, Hieronymum consolatus est, Augustinum probavit». Pars reliquiarum eius anno 846 abbatiae Saxonicae Gandersheimensi donata est.