
Archidiaconus Sardus, Leonis Magni legatus in concilio Ephesino anni 449, eius violentiam vix effugit; papa factus, baptisterium Lateranense ornavit et disciplinam Ecclesiarum Occidentis firmavit.
In Sardinia natus, Hilarus archidiaconus Ecclesiae Romanae erat cum Leo Magnus eum ut legatum ad concilium Ephesi anno 449 congregatum misit. Ibi damnationi Flaviani patriarchae subscribere recusavit et, minis petitus, clam aufugit ut Romam rediret. Salutem suam sancto Ioanni apostolo tribuens, prope baptisterium Lateranense oratorium evangelistae dicatum aedificavit, cuius ianua adhuc inscriptionem fert: «Liberatori suo beato Iohanni evangelistae Hilarus episcopus famulus Christi.»
Die 19 Novembris anni 461 Leoni successor electus, Ecclesias Galliae et Hispaniae firmiter rexit, normas electionis episcoporum et iura metropolitarum in memoriam revocans; synodus quam Romae anno 465 habuit prima est cuius acta ad nos pervenerunt. Ecclesias Romanas multis donis ditavit et oratoria baptisterii Lateranensis instrui curavit. Die 29 Februarii anni 468 obiit et in basilica Sancti Laurentii extra muros sepultus est. Non est cum sancto Hilario Pictaviensi confundendus.





