
Caroli Magni consobrinus, comes Tolosanus et Aquitaniae contra exercitus Cordubenses defensor, abbatiam Gellonensem condidit ibique dies suos ut simplex monachus finivit.
Circa annum 750, probabiliter in Burgundia, natus, Guillelmus filius erat Theoderici, comitis Augustodunensis, et Audae, filiae Caroli Martelli: Caroli Magni igitur consobrinus. Anno 790 Carolus eum comitem Tolosanum nominavit ut regnum Aquitaniae Ludovici adulescentis regis tueretur. Anno 793 prope Carcassonem, ad Orbionem, exercitum emiri Cordubensis retinuit: victus, eum tamen adeo attrivit ut recederet. Anno 801 in Barcinone expugnanda partes praecipuas egit.
Benedicti Anianensis amicus, anno 804 in valle Gellonensi, prope Anianam, monasterium regulae sancti Benedicti subiectum condidit. Mortua uxore, anno 806 eo secessit ibique ut monachus vixit, officia humillima, secundum Martyrologium Romanum, quaerens. Gellone die 28 Maii anni 812, vel fortasse 814, obiit. Abbatia sub dicione abbatum Anianensium mansit. Monasterium thecam reliquiarum Verae Crucis servat quam traditio a Carolo Magno donatam dicit.
Corpus eius, primum sub pavimento porticus positum, in chorum translatum est, obstante abbate Anianensi. Sepulcrum eius peregrinos allicit, praesertim eos qui Compostellam per viam Arelatensem petunt, et vicus circa abbatiam ortus nomen Saint-Guilhem-le-Désert accepit. Saepe affirmatur eum ab Alexandro II papa anno 1066 in sanctorum numerum relatum esse. Saeculo XII cantilenae gestorum eum in fabulosum heroem Guillelmum Arausionensem, «curto naso» cognominatum, Saracenorum victorem, converterunt.








