Effigies: Sanctus Gregorius II

Gregorius PP. II

Sanctus Gregorius II

Papa, qui Bonifatium in Germaniam misit

Romanus in patriarchio Lateranensi institutus, papa ab anno 715 ad 731, Leoni III imperatori iconoclastae restitit, Langobardis pepercit et Bonifatio missionem Germaniae commisit.

Romae circa annum 669 natus, Gregorius in Laterano adolevit, ubi subdiaconus, sacellarius et bibliothecarius Ecclesiae Romanae successive fuit; diaconus, anno 710 Constantinum papam Constantinopolim comitatus est et in disputationibus cum Iustiniano II imperatore enituit. Anno 715 electus, muros Romae et plura monasteria restituit, inter quae Montem Cassinum, quem per Petronacem renovari curavit.

Anno 719 Wynfrithum monachum Anglo-Saxonem excepit, ei nomen Bonifatii dedit et eum in Germaniam ad praedicandum misit, deinde anno 722 episcopum consecravit. Cum Leo III Isaurus imperator inde ab anno 726 cultum imaginum vetuisset et nova tributa in patrimonia Ecclesiae imponere vellet, Gregorius recusavit et venerationem iconum defendit, neque tamen ab Imperio discessit nec seditiones Italicas fovit. A Liutprando rege Langobardorum restitutionem Sutrii obtinuit, «apostolis Petro et Paulo donati» (728), primum nucleum futuri Status Pontificii.

Die 11 Februarii anni 731 obiit et in basilica Sancti Petri sepultus est. Martyrologium Romanum eum die 11 Februarii commemorat ob Ecclesiam et sacras imagines defensas et Bonifatium in Germaniam missum.