
Abbatissa Ballyvourneyensis, in occidentali parte comitatus Corcagiensis, quam traditio cum apibus coniungit, viva devotione in Momonia et insulis Araniis adhuc colitur.
Nulla Gobnatae Vita ad nos pervenit: apparet in Vita sancti Abbani, senioris et socii eius, ineunte saeculo XIII conscripta, et Félire Óengusso sicut Martyrologium Dungallense eam die 11 Februarii celebrant. Ecclesia eius erat Móin Mór, postea Bairnech, Ballyvourneyae (Baile Bhuirne), in finibus Múscraige et Eóganacht Locha Léin.
Secundum traditionem, in Clara nata et rixam familiarem fugiens, in Inis Oírr, in insulis Araniis, confugit, ubi ecclesia adhuc nomen eius fert. Angelus ei nuntiavisse fertur locum resurrectionis eius fore ubi novem cervos albos pascentes videret; eos Ballyvourneyae invenit, ubi sanctus Abbanus eam adiuvit ut monasterium mulierum conderet eamque ei praefecit. Ibi aegrotos curabat et regionem a peste servavisse fertur; celebris fabula eam exhibet examen apum in latronem qui pecora furatus erat immittentem.
Devotio erga eam numquam cessavit: anno 1601 Clemens VIII indulgentiam concessit iis qui ecclesiam Ballyvourneyensem die festo eius visitarent. Effossiones loci magnam fabrilem operam ferrariam detexerunt, cum antiquo eius patrocinio fabrorum ferrariorum congruentem. Ballyvourney, Dún Chaoin in Kerria et Inis Oírr praecipua peregrinationis eius loca manent; festum eius, diu locale, in calendarium proprium Hiberniae insertum est.




