
Episcopus Turonensis ex nobilitate Arverna ortus, «Decem libros historiarum», qui «Historia Francorum» dicuntur, praecipuum de Gallia Merovingica fontem, et multas sanctorum vitas scripsit.
In Arvernia die 30 Novembris anni 538 vel 539 natus, Georgius Florentius ad familiam senatoriam Gallo-Romanam pertinebat quae plures episcopos dederat: patruus eius Gallus episcopus Arvernensis erat, et cum sancto Nicetio Lugdunensi et Eufronio Turonensi cognatione iungebatur. Nomen Gregorii in memoriam proavi sui, sancti Gregorii Lingonensis, accepit. A matre et patruis educatus, diaconus ordinatus est; circa annum 563 aegrotus ad sepulcrum sancti Martini Turonis se contulit, ubi sanitatem obtinuit.
Anno 573, favente Sigiberto rege et Brunichilde regina, episcopus Turonensis electus est. Per plus quam viginti annos, inter assidua bella nepotum Chlodovei, iura Ecclesiae suae et ius asyli basilicae Sancti Martini defendit. Chilperico regi et Fredegundi reginae restitit, quam caedis Praetextati episcopi Rotomagensis accusavit, et anno 580 coram concilio se purgare debuit, accusatus quod reginam calumniatus esset.
Turonis, probabiliter die 17 Novembris anni 594, obiit. Opus eius ingens est: «Decem libri historiarum», titulo «Historiae Francorum» notiores, historiam mundi usque ad sua tempora narrant et, sermone Latino simplici et vivo, praecipuus fons sunt de Gallia saeculi VI; libri Miraculorum et «Liber vitae Patrum» narrationes de sancto Martino, sancto Iuliano Brivatensi et sanctis Galliae colligunt. Turonis et in Arvernia colitur.
Vae diebus nostris, quia periit studium litterarum a nobis, nec reperitur in populis qui gesta praesentia promulgare possit.









