Effigies: Sanctus Stephanus I

Stephanus

Sanctus Stephanus I

Papa controversiae baptismalis

Episcopus Romanus ab anno 254 ad annum 257, Stephanus contra sanctum Cyprianum Carthaginiensem validitatem baptismi ab haereticis collati defendit et eum iterari vetuit: sententia quam tenuit Ecclesiae sententia mansit.

Lucio papae anno 254 successor, Stephanus praesertim ex epistulis sancti Cypriani cognoscitur. Episcopi Africae ei exprobrant quod duos episcopos Hispanos, depositos quia in persecutione defecerant, restituisset (Epistula 67), et Cyprianus eum urget ut Marcianum, episcopum Arelatensem schismati Novatiani adhaerentem, deponi curet (Epistula 68). Deinde controversia de baptismo exarsit: in Africa et Asia Minore rebaptizabantur qui baptismum in secta haeretica receperant. Stephanus id vetat nomine traditionis Romanae, secundum quam satis est eis manus in signum paenitentiae imponere.

Certamen acre est. Stephanus minatur se communionem cum Ecclesiis rebaptizantibus diremturum, et Firmilianus, episcopus Caesareae Cappadociae, eum aspere impugnat in epistula inter Cypriani epistulas servata. Dionysius Alexandrinus pacis causa intercedit (Eusebius, Historia ecclesiastica, VII, 5). Persecutio Valeriani controversiam interrumpit; concilium Arelatense anni 314, deinde sanctus Augustinus sententiam Stephani comprobabunt.

Die 2 Augusti anni 257 obiit. Depositio episcoporum anni 354, quae eum inter episcopos, non inter martyres, ponit, eum eo die in coemeterio Callisti commemorat. Passio sera eum in cathedra sua inter Missarum sollemnia capite truncatum facit, quod ex martyrio successoris eius Xysti II sumptum est; Martyrologium Romanum anni 2004 ei titulum martyris non tribuit. Reliquiae et cathedra quae ei tribuitur Pisis in ecclesia Sancti Stephani Equitum venerantur.

11 momenta vitae eius percurrere →

Si qui ergo a quacumque haeresi venient ad vos, nihil innovetur nisi quod traditum est, ut manus illis imponatur in paenitentiam.
— Epistula a sancto Cypriano allata, Epistula 74, 1