ÉS✠

Elias Speleota

Sanctus Elias Speleota

Eremita speluncarum Calabriae

Nobilis Rheginus qui matrimonium pro vita monastica recusavit, eremita in spelunca Melicuccae vixit, unde cognomen «Speleotae», id est speluncae incolae, ibique multos discipulos attraxit.

Filius Petri et Leontûs, divitum primorum Rhegii Calabriae, Elias duodeviginti annos natus matrimonium a matre propositum recusavit et aufugit ut Tauromenii paenitentiam ageret, deinde Romam peregrinatus est, ubi habitum monasticum accepit. In Calabriam reversus, cum Arsenio monacho rursus in Orientem profectus est et Patris moratus est, dum Saraceni Calabriam vastabant.

Reversus, in speluncam prope Melicuccam cum monachis Cosma et Vitali secessit; fama sanctitatis eius mox peregrinos et discipulos attraxit, circa quos monasterium coaluit. Die 11 Septembris anni 960, fere centenarius, obiit et in sepulcro quod in rupe exciderat conditus est, ubi ossa eius anno 1747 reperta sunt. Martyrologium Romanum eum die 11 Septembris commemorat ut «vitae eremiticae et coenobiticae insignem amatorem».