
Dominicus Loricatus
Sanctus Dominicus Loricatus
Eremita Camaldulensis, paenitens
Sacerdos se nesciente pretio pellis caprinae ordinatus, hanc simoniam vita eremitica summae austeritatis expiavit, lorica ferrea indutus, sub moderatione sancti Petri Damiani.
Dominicus circa annum 995 verisimiliter Luceoli, hodie Cantiano, in Marchia, nascitur. Parentes ei ordinationem sacerdotalem impetrant episcopo pellem caprinam offerentes. Hoc pactum simoniacum cognoscens, sacerdotium exercere renuntiat et ut paenitens inter eremitas Camaldulenses Luceolenses secedit.
Deinde eremum Fontis Avellanae adit, ubi discipulus et amicus fit sancti Petri Damiani, qui eius Vitam conscribit. Loricam ferream ad nudam cutem gestat, unde cognomen «Loricati», psalterium bis cotidie se flagellans recitat, humi dormit et solo pane et herbis vescitur.
Die 14 Octobris 1060 in eremo Frontalensi, ad radices montis Sancti Vicini, prope Septempedam, moritur. Petrus Damiani eum exemplar paenitentiae eremiticae facit; Martyrologium Romanum eius memoriam die 14 Octobris agit.




