
Olim servus episcopus Romanus factus, Callistus sub Zephyrino coemeterium Ecclesiae in via Appia ordinavit, quod adhuc eius nomen gerit, et reconciliationem peccatorum paenitentium contra Hippolyti rigorem defendit.
Eius iuventus non nisi ex adversario cognoscitur, Hippolyto presbytero (Refutatio omnium haeresium, IX, 12). Servus Carpophori, christiani e domo imperiali, Callistus mensam argentariam pro eo administrasse fertur quae decoxit, fugam temptasse, deinde post tumultum in synagoga ortum ad metalla Sardiniae damnatus esse. Cum aliis confessoribus Marciae apud Commodum imperatorem intercessione liberatus, a Zephyrino papa revocatus est, qui eum diaconum suum fecit eique coemeterium viae Appiae commisit. Hoc coemeterium, primum quod Ecclesia Romana possedit, catacumba Callisti factum est, ubi plerique saeculi III pontifices requiescunt.
Circa annum 217 episcopus Romanus electus, peccatores gravium culparum reos ad paenitentiam et communionem admisit et coniugia inter feminas ordinis senatorii et servos vel libertos agnovit, quod Hippolytus ei vehementer exprobravit antequam ab eo discessit. Callistus etiam haeresim Sabellii damnavit, qui Patrem et Filium confundebat.
Circa annum 222 obiit. Depositio martyrum anni 354 eius memoriam die 14 Octobris ad tertium miliarium viae Aureliae agit: non in sua catacumba, sed in coemeterio Calepodii sepultus est, ubi eius sepulcrum annis 1960 agnitum est. Secundum eius Passionem, serius conscriptam, in tumultu in puteum Transtiberinum praecipitatus esse fertur; ecclesia Sancti Callisti eius memoriam servat et eius reliquiae in Sancta Maria Transtiberina venerantur. Martyrologium Romanum anni 2004 eum martyrem appellat; eius memoria in Calendario Romano generali inscripta est.




