Effigies: Sanctus Desiderius Viennensis

Desiderius Viennensis

Sanctus Desiderius Viennensis

Episcopus Viennensis, martyr

Episcopus Viennensis et Gregorii Magni papae epistularum socius, in exsilium actus deinde necatus est iussu, ut fertur, reginae Brunichildis, cui flagitia exprobraverat.

Ex aristocratia Augustodunensi ortus, ex traditione Syagrii episcopi Augustodunensis nepos, Desiderius in clero Viennensi instituitur, cuius anno 596 episcopus fit. Gregorius Magnus papa ei plures epistulas mittit, eum invitat ut synodum cum episcopis regionis congreget, eique etiam exprobrat quod grammaticam doceat et poetas paganos legat. Cum agendi rationem reginae Brunichildis eiusque nepotis Theoderici II, Burgundiae regis, reprehendisset, in Concilio Cabillonensi anno 603 deponitur et in insulam relegatur, fortasse insulam Barbaram, prope Lugdunum.

Viennam revocatus, iterum comprehenditur. Ex Martyrologio Romano a militibus lapidatur et fustibus conficitur in territorio Lugdunensi, anno 606 vel 607; alii historici annum 611 retinent. Locus caedis, Priscianicum, nunc Saint-Didier-sur-Chalaronne, in Indis agro, appellatur. Paulo post Sisebutus, rex Visigothorum, in Hispania eius passionem conscribit. Directa Brunichildis culpa, a chronographis reginae infensis relata, in disputatione est. Corpus eius deinde Viennam refertur et in ecclesia Sancti Petri deponitur.