
Carolus Borromaeus
Sanctus Carolus Borromaeus
Archiepiscopus Mediolanensis, pastorum Reformationis catholicae exemplar
Nepos Pii IV, viginti duos annos natus cardinalis, inter artifices conclusionis Concilii Tridentini fuit, deinde archiepiscopus Mediolanensis reformator, qui peste anni 1576 in medio populo suo mansit.
Die 2 Octobris anni 1538 in castello Aronensi, ad lacum Verbanum, natus, Carolus Borromaeus doctor iuris Ticinensis erat cum avunculus maternus eius papa nomine Pii IV factus est (1559). Viginti duos annos natus cardinalis et administrator dioecesis Mediolanensis creatus, Romae Secretariae Status praefuit et in Concilio Tridentino resumendo et concludendo (1562-1563), deinde in Catechismo Romano conscribendo partes praecipuas egit.
Mors fratris natu maioris anno 1562 eum in consilio vitae radicalis confirmavit: anno 1563 sacerdos, deinde episcopus ordinatus, anno 1566 Mediolanum petiit, primus archiepiscopus qui post multa decennia ibi resideret. Ibi sex concilia provincialia et undecim synodos coegit, seminaria condidit, paroecias usque ad valles Helveticas visitavit, scholas doctrinae christianae auxit et Ordines reformavit. Eius decreta acres oppositiones excitaverunt: anno 1569 frater Ordinis Humiliatorum in eum orantem ignem emisit.
Peste annorum 1576-1577 grassante, Mediolani mansit, bona sua vendidit ut aegrotos aleret et pompas paenitentiales nudis pedibus duxit. Laboribus confectus, die 3 Novembris anni 1584, quadraginta sex annos natus, obiit. Paulus V eum iam anno 1610 in Sanctorum numerum rettulit. Corpus eius in crypta Templi Maximi Mediolanensis requiescit.




