Effigies: Sanctus Camillus de Lellis

Camillus de Lellis

Sanctus Camillus de Lellis

Olim miles, Ministrorum Infirmorum conditor

Miles mercennarius et aleator inveteratus viginti quinque annos natus conversus, curam aegrotorum Romae penitus renovavit et Camillianos condidit, quorum crux rubra insigne facta est.

Camillus de Lellis die 25 Maii anni 1550 Bucclanici, in Aprutio, e patre centurione natus est. Matre orbatus, mercennarius in servitium Venetorum deinde Hispanorum contra Turcas militavit et stipendium alea dissipavit, donec omnibus rebus exutus est. Operarius apud Capulatos Sipontinos conductus, mense Februario anni 1575 post colloquium cum religioso conversus est; eorum Ordinem ingredi conatus est, sed vulnus pedis insanabile obstitit.

In nosocomio Sancti Iacobi Incurabilium Romae curatus, ibi ut infirmarius deinde ut oeconomus mansit et derelictionem cognovit in qua aegroti relinquebantur. Sub ductu Philippi Nerii socios congregavit qui eis «materno corde» servire statuerant. Anno 1584 sacerdos ordinatus, Societatem Ministrorum Infirmorum condidit, a Sixto V anno 1586 approbatam, quae crucem rubram in habitu accepit, deinde anno 1591 Ordo facta est, cum quarto voto: aegrotis etiam cum vitae periculo, etiam peste correptis, serviendi.

Eius religiosi vulneratos in campis proeliorum Hungariae et Croatiae curabant et morientibus domi assistebant. Ipse, per totam vitam aegrotus, Romae die 14 Iulii anni 1614 obiit et in ecclesia Sanctae Mariae Magdalenae, prope Pantheum, requiescit. A Benedicto XIV anno 1746 in Sanctorum numerum relatus, a Leone XIII (1886) aegrotorum et nosocomiorum patronus declaratus est, deinde a Pio XI (1930) infirmariorum.