
Invitus electus adversus Eulalium antipapam, arbitrium imperatoris exspectare debuit ut Ecclesiam regeret, sanctum Augustinum contra Pelagianos sustinuit et iura Romae in Illyricum defendit.
Romanus, filius Iocundi presbyteri, Bonifatius iam senex erat cum, postridie exsequiarum Zosimi, pars cleri eum die 28 Decembris anni 418 elegit, cum diaconi pridie Eulalium archidiaconum elegissent. Ambo electi eodem die consecrati sunt et Roma divisa est. Honorius imperator primum Eulalio favit, deinde, cum is iussum extra Urbem manendi violasset, die 3 Aprilis anni 419 Bonifatium agnovit; papa, qui prope sepulcrum sanctae Felicitatis in via Salaria confugerat, die 10 Aprilis Romam rediit. Ut novum schisma praecaveret, Honorius statuit ut, duplici electione facta, neuter candidatus agnosceretur.
Disciplinae et iurium metropolitarum defensor, auctoritatem Romae in Illyricum contra legem Theodosii II sedi Constantinopolitanae faventem (421) tuitus est. Sanctum Augustinum sustinuit, qui ei tractatum Contra duas epistulas Pelagianorum dedicavit. Die 4 Septembris anni 422 mortuus, in coemeterio Maximi, in via Salaria, prope sepulcrum sanctae Felicitatis sepultus est, in cuius honorem oratorium exstruxerat.








