Archidiaconus Augustanus qui in summis iugis Alpinis hospitia Magni et Parvi Sancti Bernardi ad viatores succurrendos aedificavit, et cuius canonici etiamnunc iugo invigilant.
Traditio eum circa annum 1020 in castello Menthonensi, ad ripam lacus Annesiaci, natum tradit, sed vita eius potissimum ex serioribus legendis cognoscitur. Archidiaconus Augustanus, pauperum et viatorum curae praepositus, in vallibus Alpinis praedicabat et pericula transitus Montis Iovis, in magna via Romam ducente, animadvertit, ubi peregrini et mercatores frigore aut latronum ictibus peribant.
Ibi circa annum 1050 hospitium canonicis regularibus commissum condidit, cui nomen suum dedit: Magnum Sanctum Bernardum; ei etiam hospitium Parvi Sancti Bernardi tribuitur. Novariae, Ticino rediens, verisimiliter anno 1081 obiit et in ea urbe sepultus est, ubi episcopus eum iam anno 1123 sanctum proclamavit. Eius cultus in universa Ecclesia anno 1681 confirmatus est. Congregatio canonicorum Magni Sancti Bernardi, cuius domus princeps Octoduri est, hospitium adhuc tenet. Pius XI eum anno 1923 Alpium et montium ascensorum patronum proclamavit.







