Effigies: Sanctus Benno Misnensis

Benno Misnensis

Sanctus Benno Misnensis

Episcopus Misnensis, patronus Monacensis

Episcopus Misnensis in certamen de investituris inter imperatorem et papam implicatus, a traditione ut Slavorum Saxoniae apostolus honoratus; eius canonizatio anno 1523 iram Lutheri concitavit.

Canonicus Goslariensis, Benno anno 1066 episcopus Misnensis factus est. Cum Saxonibus rebellantibus favere suspectus esset, anno 1075 ab Henrico IV imperatore comprehensus est et anno sequenti aufugit; tunc partes Gregorii VII papae secutus est, quam ob rem anno 1085 depositus est, nec sedem suam recuperavit nisi antipapae imperiali Clementi III se submittens. Circa annum 1106 obiit. Traditio quae eum Slavorum Sorabicorum apostolum facit non ante annum circiter 1500 apparet, cum causa eius canonizationis ageretur.

Hadrianus VI eum anno 1523, Reformatione maxime fervente, in Sanctorum numerum rettulit: Lutherus acerbo libello contra «novum idolum Misnense» respondit. Cum Saxonia ad Lutheranos transiisset, reliquiae eius anno 1576 Monachium translatae sunt, cuius urbis patronus factus erat. Pingitur cum pisce clavem tenente, ex legenda qua claves suae cathedralis hoc modo recuperasse fertur.

13 momenta vitae eius percurrere →