
Albertus Magnus
Sanctus Albertus Magnus
Dominicanus, «Doctor universalis»
Dominicanus Suevus, magister sancti Thomae de Aquino, qui universam sui temporis scientiam complexus Coloniam insigne studiorum domicilium effecit, ubi requiescit.
Lavingae ad Danubium circa annum 1200 natus, Albertus Patavii studuit, ubi Ordinem Fratrum Praedicatorum ingressus est. Postquam in pluribus conventibus Germaniae docuit, Lutetiae Parisiorum magister in theologia factus est, ubi Thomam de Aquino discipulum habuit, deinde anno 1248 studium generale Coloniae condidit. Universa Aristotelis opera commentatus est atque plantas, animalia et mineralia ipse observavit.
Provincialis Teutoniae, deinde episcopus Ratisbonensis ab anno 1260 ad 1262, hoc munere se abdicavit ut ad studium et praedicationem rediret. Concilio Lugdunensi II interfuit; secundum fontes posteriores anno 1277 Lutetiam rediisse dicitur ut doctrinam Thomae de Aquino, tribus ante annis defuncti, defenderet. Coloniae die 15 Novembris anni 1280 obiit et in ecclesia Sancti Andreae requiescit. Pius XI eum anno 1931 canonizavit et Ecclesiae doctorem declaravit; Pius XII eum scientiarum naturalium patronum constituit.










