Effigies: Sanctus Albeus Imlicensis

Albeus

Sanctus Albeus Imlicensis

Episcopus Imlicensis, «alter Patricius» Momoniae

Primus episcopus et patronus Imlicensis, praecipuus est inter sanctos quos traditio Momoniensis ante sanctum Patricium Evangelium in Hibernia australi praedicasse narrat.

De Albeo fere nihil certi scitur. Iam a saeculo VIII fontes Hibernici eum primum episcopum et patronum Imlicensem (Imlech Ibair) habent, magnae ecclesiae Eóganachta, regum Casseliensium; Annales Inisfallenses, Imlici compositi, eius mortem anno 528 ponunt. Eius Vita Latina, cuius antiquissima recensio ad annos 750-850 referri videtur, et «Lex Albei» anno 784 promulgata ecclesiae eius dignitati inserviebant.

Secundum hanc Vitam, infans, iussu regis cuiusdam statim post ortum in rupe expositus, a lupa nutritur, deinde a Britonibus exceptus trans mare ducitur; Romae episcopus ordinatus, in Hiberniam ad praedicandum redit. Multis post annis vetula lupa, a venatoribus agitata, ad eius pectus confugisse dicitur, et ipse eam cum catulis aluisse. Vitae recentiores eum natu maximum faciunt inter Momoniae evangelizatores Patricio priores, cum Declano, Kierano Saigirensi et Abbano; Vita Declani eum «alterum Patricium et Momoniae patronum» vocat.

Albeus etiam Cambriam signavit: Vita sancti David, a Rhygyfarch exeunte saeculo XI scripta, affirmat eum futurum Cambrorum patronum baptizasse, et ecclesia de St Elvis, in Pembrochia, eius nomen gerit. Imlici antiqua crux coemeterii crux sancti Albei appellatur. Patronus archidioecesis Casseliensis et Imlicensis, in Martyrologio Romano die 12 Septembris inscribitur ut episcopus qui «peregrinus, Evangelium multis praedicavit».