Trzej chrześcijanie z okolic Cezarei, którzy za Waleriana sami poszli wytknąć sędziemu jego okrucieństwo i zostali natychmiast rzuceni zwierzętom.
Euzebiusz z Cezarei opowiada (Historia kościelna VII, 12), że podczas prześladowania Waleriana trzej mężczyźni mieszkający w majątku w okolicach Cezarei, Pryskus, Malchus i Aleksander, wyrzucali sobie bezczynność, gdy inni otrzymywali koronę męczeństwa.
Za wspólną zgodą udali się do sędziego, zarzucili mu przelewanie krwi wiernych i oświadczyli, że są chrześcijanami. Kazał ich natychmiast rzucić zwierzętom w amfiteatrze. Euzebiusz dodaje, że kobieta z sekty Marcjona poniosła ten sam los w tym samym mieście.




