PM✠

Sancti Protomartyres Sanctae Romanae Ecclesiae

Święci Pierwsi Męczennicy Kościoła Rzymskiego

Męczennicy prześladowania Nerona

Anonimowy tłum chrześcijan rzymskich straconych przez Nerona w 64 roku, po pożarze miasta, w jego ogrodach na Watykanie: pierwsi męczennicy Kościoła rzymskiego, obchodzeni dzień po świętych Piotrze i Pawle.

W lipcu 64 roku pożar pustoszył Rzym przez kilka dni. Aby uciszyć pogłoskę, która go oskarżała, Neron wskazał winnych: chrześcijan. Pogański historyk Tacyt w Rocznikach (XV, 44) opowiada, że aresztowano ich „ogromną rzeszę”; okrywano ich skórami zwierząt, aby rozszarpały ich psy, krzyżowano ich, czyniono z nich żywe pochodnie dla oświetlenia nocy w ogrodach cesarza przemienionych w widowisko. Tacyt nie ma dla nich żadnej sympatii, lecz zauważa, że okrucieństwo tych kaźni w końcu budziło litość.

Około 96 roku List Klemensa Rzymskiego do Koryntian wspomina obok Piotra i Pawła „wielkie mnóstwo wybranych”, wśród których były kobiety torturowane jak Danaidy i Dirke z mitologii. Ci męczennicy zginęli na wzgórzu watykańskim, gdzie znajdowały się ogrody i cyrk Nerona; obelisk, który zdobił ten cyrk, stoi dziś pośrodku Placu Świętego Piotra. Od reformy kalendarza z 1969 roku Kościół obchodzi ich 30 czerwca, w dzień po uroczystości apostołów Piotra i Pawła.

Zobacz 7 momentów z życia →

Do tych mężów, którzy wiedli życie święte, przyłączyło się wielkie mnóstwo wybranych, którzy z powodu zazdrości znieśli wiele zniewag i męczarni i stali się wśród nas wspaniałym przykładem.
— Klemens Rzymski, List do Koryntian, 6, 1