Syn katolickiej burżuazji z Brescii, arcybiskup Mediolanu, a następnie papież, doprowadził do końca Sobór Watykański II i był pierwszym papieżem, który podróżował po świecie.
Giovanni Battista Montini urodził się 26 września 1897 roku w Concesio koło Brescii, w zaangażowanej rodzinie katolickiej: jego ojciec kierował gazetą i został posłem. O wątłym zdrowiu, został wyświęcony na kapłana w 1920 roku, wstąpił do Sekretariatu Stanu i został krajowym asystentem FUCI, federacji katolickich studentów. Substytut i bliski współpracownik Piusa XII, w 1954 roku został mianowany arcybiskupem Mediolanu, gdzie zainicjował wielką misję w dzielnicach robotniczych; Jan XXIII mianował go kardynałem w 1958 roku.
Wybrany papieżem 21 czerwca 1963 roku, kontynuował Sobór Watykański II, zamknął go w 1965 roku i kierował jego wprowadzaniem w życie, zwłaszcza reformą liturgiczną. Pierwszy papież, który poleciał samolotem, udał się do Ziemi Świętej w 1964 roku, gdzie objął patriarchę Atenagorasa, z którym w 1965 roku zniósł ekskomuniki z 1054 roku, a następnie do ONZ, do Indii, do Fatimy, do Kolumbii, do Ugandy i na Filipiny. Opublikował Populorum progressio (1967), Humanae vitae (1968), która wywołała gwałtowny sprzeciw, oraz Evangelii nuntiandi (1975).
Zmarł w Castel Gandolfo 6 sierpnia 1978 roku, w święto Przemienienia Pańskiego. Beatyfikowany w 2014 roku, został kanonizowany przez papieża Franciszka 14 października 2018 roku, wraz z Óscarem Romero. Jego wspomnienie przypada 29 maja, w rocznicę jego święceń kapłańskich.
Człowiek współczesny chętniej słucha świadków niż nauczycieli, a jeśli słucha nauczycieli, to dlatego, że są świadkami.







