Franciszkański kaznodzieja z gór Marchii, dotknięty kalectwem, które uczyniło go głuchym, niewidomym i kulawym, przeżył ostatnie trzydzieści lat w modlitwie i cierpliwości.
Carlo Antonio Divini urodził się w 1653 roku w San Severino w Marchii. Wcześnie osierocony, wychowywany przez surowego wuja, wstąpił w wieku siedemnastu lat do Braci Mniejszych ścisłej obserwancji (Reformatów), gdzie otrzymał imię Pacyfik. Wyświęcony na kapłana w 1678 roku, nauczał filozofii, a następnie przemierzał wsie Apeninów jako misjonarz ludowy.
Około trzydziestego piątego roku życia choroba uczyniła go głuchym, prawie niewidomym i z nogami pokrytymi ranami. Prawie nie opuszczał już swego klasztoru Santa Maria delle Grazie w San Severino, gdzie przez pewien czas był gwardianem; żył tam modlitwą, postami i cierpliwością, która przyciągała wiernych, i opowiada się o ekstazach i cudach. Zmarł 24 września 1721 roku. Grzegorz XVI kanonizował go w 1839 roku.










