Pustelnik z pustyni, którego arabska królowa Mawia zażądała na biskupa swego ludu jako warunku pokoju z Rzymem.
Około 375 roku Mawia, królowa plemion arabskich sprzymierzonych z Cesarstwem, zbuntowała się przeciw cesarzowi Walensowi i spustoszyła granice Palestyny i Egiptu. Według Rufina, Sokratesa i Sozomena postawiła jako warunek pokoju, by na biskupa jej ludu został wyświęcony pustelnik imieniem Mojżesz, który żył na pustyni i którego świętość i cuda były znane.
Zaprowadzony do Aleksandrii, by tam przyjąć konsekrację, Mojżesz odmówił przyjęcia święceń z rąk ariańskiego biskupa Lucjusza, który prześladował katolików, i kazał się wyświęcić wygnanym biskupom prawowiernym. Resztę życia spędził wśród Arabów, których utrzymywał w pokoju z chrześcijanami i z których wielu nawrócił. Martyrologium Rzymskie umieszcza go „na wyżynach góry Synaj”.












