
Michael Mañara
Czcigodny Michał Mañara
Brat przełożony Najświętszego Miłosierdzia w Sewilli
Sewilski szlachcic nawrócony po śmierci żony, uczynił z bractwa Najświętszego Miłosierdzia wielki szpital dla ubogich i ozdobił go dziełami Murilla i Valdésa Leala.
Miguel Mañara Vicentelo de Leca urodził się w Sewilli w 1627 roku jako syn bogatego kupca pochodzenia korsykańskiego, który wzbogacił się na handlu z Indiami. Rycerz Calatravy, wiódł życie zamożnego młodego szlachcica i w 1648 roku ożenił się z Jerónimą Carrillo de Mendoza, której śmierć w 1661 roku nim wstrząsnęła.
W 1662 roku wstąpił do bractwa Najświętszego Miłosierdzia, zajmującego się grzebaniem utopionych i straconych, a rok później został jego bratem przełożonym. Przekształcił je: zbudował kościół, który Murillo i Valdés Leal ozdobili obrazami o uczynkach miłosierdzia i marności świata, a następnie otworzył szpital dla ubogich i nieuleczalnie chorych. Sam ich pielęgnował i napisał Discurso de la verdad o śmierci.
Zmarł w Sewilli 9 maja 1679 roku i prosił o pochowanie pod progiem kościoła, aby być deptanym. Jego legendę błędnie połączono z legendą Don Juana. Jan Paweł II uznał heroiczność jego cnót w 1985 roku.









