
Ludovica de Marillac
Święta Ludwika de Marillac
Założycielka Córek Miłosierdzia
Paryska wdowa prowadzona przez Wincentego a Paulo, kształciła pierwsze Córki Miłosierdzia i nadała miłosierdziu organizację prawdziwej służby ubogim.
Naturalna córka Louisa de Marillac, spokrewniona z potężną rodziną urzędniczą, Ludwika jest wychowywana u dominikanek w Poissy, a potem w Paryżu. Pragnie wstąpić do kapucynek, lecz ją od tego odwodzą; w 1613 roku wychodzi za mąż za Antoine'a Le Gras, sekretarza królowej Marii Medycejskiej, z którym ma syna. Choroba męża i jej własne skrupuły pogrążają ją w długiej nocy wewnętrznej, którą rozwiewa „światło” otrzymane w dzień Zesłania Ducha Świętego w 1623 roku.
Owdowiała w 1625 roku, oddaje się pod kierownictwo Wincentego a Paulo, który powierza jej wizytowanie prowincjonalnych Bractw Miłosierdzia. 29 listopada 1633 roku przyjmuje w swoim domu pierwsze młode dziewczęta ze wsi, które przybyły służyć ubogim: to narodziny Córek Miłosierdzia, które kształci, kieruje nimi i towarzyszy swoimi listami przez dwadzieścia siedem lat, od szpitali po szkoły i galerników.
Umiera w Paryżu 15 marca 1660 roku, sześć miesięcy przed Wincentym a Paulo. Pius XI kanonizuje ją w 1934 roku, a Jan XXIII ogłasza ją w 1960 roku patronką pracowników socjalnych. Jej ciało spoczywa w kaplicy przy rue du Bac, domu macierzystym Córek Miłosierdzia.









