
Rektor seminarium w Gnieźnie, mianowany biskupem pomocniczym włocławskim w przededniu wojny, aresztowany przez Niemców i zmarły w Dachau.
Syn chłopów z Wielkopolski, Michał Kozal został wyświęcony na kapłana w 1918. Katecheta i kapelan w Bydgoszczy, został ojcem duchownym, a w 1929 rektorem seminarium prymasowskiego w Gnieźnie.
Konsekrowany na biskupa pomocniczego włocławskiego w sierpniu 1939, pozostał przy wiernych, gdy Niemcy wkroczyli do miasta, i kierował diecezją pod nieobecność biskupa. Aresztowany w listopadzie 1939 razem z profesorami i klerykami, odrzucił ofertę zwolnienia i przeszedł przez kilka więzień, zanim został deportowany do Dachau w 1941.
Wspierał tam współwięźniów i zmarł 26 stycznia 1943, prawdopodobnie zabity zastrzykiem. Jan Paweł II beatyfikował go w Warszawie w 1987.







