Syn chłopów z Poitou, który został mnichem, opatem Brou, a potem biskupem Chartres, uczestniczył w synodach swojego czasu; katedra w Chartres poświęca mu witraż.
Urodzony koło Poitiers pod koniec V wieku w rodzinie chłopskiej, Lubin pasie woły, gdy prosi, według swego Żywota, mnicha, by napisał alfabet na jego pasie, aby nauczyć się czytać. Wstępuje do klasztoru w Ligugé, a następnie dołącza do świętego Awita w Perche i przez pewien czas żyje jako pustelnik. Jego biografia, bogata w epizody cudowne, przekazuje także, że został źle potraktowany przez żołnierzy podczas podboju Burgundii przez synów Chlodwiga.
Biskup Chartres Euter wyświęca go na diakona i powierza mu klasztor w Brou. Po śmierci Euter Lubin zostaje wybrany biskupem około 544 roku za zgodą króla Childeberta I. Pasterz surowy i miłosierny, uczestniczy w piątym synodzie w Orleanie w 549 roku i w synodzie w Paryżu, którego akta podpisuje. Chory w ostatnich latach, umiera około 557 roku i zostaje pochowany w kościele Saint-Martin-au-Val w Chartres.
Jego kult szybko rozprzestrzenia się na zachodzie Galii, gdzie liczne kościoły i miejscowości noszą jego imię. Na początku XIII wieku Kościół w Chartres czci go jako wzór biskupa, poświęcając mu witraż w północnej nawie bocznej katedry, w której także krypta nosi jego imię. Brewiarz z Chartres przypisywał mu liczne uzdrowienia. Jego głowa, oszczędzona w wojnach religijnych, została złożona w kościele Saint-Nicolas w Blois.








