Portret: Święty Leon Wielki

Leo PP. I Magnus

Święty Leon Wielki

Papież, doktor Kościoła, obrońca Rzymu

Papież przez dwadzieścia jeden lat, sformułował na soborze chalcedońskim wiarę w dwie natury Chrystusa i bronił Rzymu przed Attylą, a potem przed Genzerykiem; jego kazania czynią go jednym z wielkich Ojców łacińskich.

Urodzony około 400 roku, pochodzenia toskańskiego według Liber pontificalis, Leon jest diakonem Kościoła rzymskiego za papieży Celestyna I i Sykstusa III, na tyle wpływowym, że konsultuje się z nim Jan Kasjan i zostaje wysłany do Galii, by załagodzić spór między wodzami. To tam dowiaduje się o swoim wyborze; zostaje konsekrowany 29 września 440 roku. W 449 roku kieruje do patriarchy Konstantynopola Flawiana list dogmatyczny, Tomus ad Flavianum, który stwierdza w Chrystusie jedną osobę w dwóch naturach; sobór w Efezie, który go zignorował, nazywa „zbójeckim”. Na soborze chalcedońskim (451) biskupi witają jego list okrzykiem: „Piotr przemówił ustami Leona”.

Pasterz Rzymu w Cesarstwie Zachodnim u kresu sił, w 452 roku wychodzi naprzeciw Attyli nad Mincio, z dwoma senatorami, i uzyskuje, że król Hunów opuszcza Włochy; w 455 roku nie może zapobiec złupieniu miasta przez Wandalów Genzeryka, ale uzyskuje oszczędzenie życia i zabytków od pożaru. Pozostało po nim blisko sto kazań i sto czterdzieści listów, o gęstym i jasnym języku, o tajemnicach roku liturgicznego. Zmarły 10 listopada 461 roku, jest pierwszym papieżem pochowanym w bazylice św. Piotra na Watykanie, gdzie jego relikwie spoczywają pod poświęconym mu ołtarzem. Benedykt XIV ogłosił go doktorem Kościoła w 1754 roku.

Poznaj, chrześcijaninie, swoją godność; stawszy się uczestnikiem boskiej natury, nie wracaj do dawnej nędzy.
— Kazanie 21, na Boże Narodzenie, 3