Portret: Święty Andrzej Avellino

Andreas Avellinus

Święty Andrzej Avellino

Teatyn z Neapolu, wzywany przeciw nagłej śmierci

Prawnik z Lukanii, który wstąpił do teatynów w Neapolu, przez pół wieku był reformatorem, kierownikiem dusz i kaznodzieją, zanim zmarł rażony apopleksją u stóp ołtarza.

Lancellotto Avellino urodził się w 1521 roku w Castronuovo w Basilicacie, we wsi, która dziś nosi jego imię (Castronuovo di Sant'Andrea). Kształcony przez wuja archiprezbitera, wyświęcony na kapłana około 1545 roku, studiował prawo w Neapolu i pracował jako adwokat w trybunałach kościelnych. Ćwiczenia duchowne głoszone przez jezuitę Diego Laíneza naznaczyły jego nawrócenie; według jego biografów drobne kłamstwo wypowiedziane podczas obrony skłoniło go do porzucenia palestry.

Wysłany, by zreformować klasztor zakonnic w Neapolu, został napadnięty przez tych, których jego stanowczość raziła. W 1556 roku wstąpił do teatynów w San Paolo Maggiore pod imieniem Andrzej. Mistrz nowicjuszy, przełożony, wizytator, zakładał domy w Mediolanie i Piacenzie, związał się z Karolem Boromeuszem i kierował wieloma duszami poprzez obfitą korespondencję.

10 listopada 1608 roku, w wieku osiemdziesięciu siedmiu lat, został rażony apopleksją w chwili rozpoczynania Mszy i zmarł tego samego dnia. Beatyfikowany w 1625 roku, kanonizowany przez Klemensa XI w 1712 roku, jest wzywany przeciw nagłej śmierci. Spoczywa w San Paolo Maggiore w Neapolu, którego jest jednym z patronów.