
Leander Hispalensis
Święty Leander z Sewilli
Arcybiskup Sewilli, budowniczy nawrócenia Wizygotów
Najstarszy z „czterech świętych z Kartageny”, mnich, a potem biskup Sewilli, przyjaciel świętego Grzegorza Wielkiego: poprowadził Wizygotów od arianizmu do wiary katolickiej na III soborze toledańskim w 589 roku.
Najstarszy syn Seweriana, Leander rodzi się w Kartagenie około 534 roku; wojna zmusza jego rodzinę do osiedlenia się w Sewilli. Przyjmuje tam życie monastyczne i czuwa nad wychowaniem młodszego rodzeństwa: Fulgencjusza, Florentyny i Izydora. Zostawszy biskupem Sewilli około 578 roku, przyprowadza do wiary katolickiej księcia Hermenegilda, syna ariańskiego króla Leowigilda, co przynosi mu wygnanie. W Konstantynopolu, gdzie broni sprawy katolików Hiszpanii, zaprzyjaźnia się z przyszłym papieżem Grzegorzem Wielkim, który zadedykuje mu swoje Moralia w Księdze Hioba.
Po powrocie do Sewilli towarzyszy nawróceniu króla Rekkareda w 587 roku i w 589 roku ożywia III sobór toledański, na którym lud wizygocki wyrzeka się arianizmu; wygłasza tam końcową homilię, pieśń triumfu o jedności Kościoła. Przypisuje mu się wprowadzenie Credo do Mszy w Hiszpanii. Pisze dla swojej siostry Florentyny regułę dziewic konsekrowanych i w 599 roku otrzymuje od Grzegorza paliusz. Umiera około 600 roku; jego brat Izydor zostaje jego następcą.



