Doradca cesarza Ludwika II, który został biskupem rodzinnego miasta, odmówił noszenia broni, uspokajał stronnictwa i zmuszał panów do otwarcia spichlerzy dla głodnych.
Urodzony na początku IX wieku w Camerino w rodzinie pochodzenia longobardzkiego, Ansowin studiował w Pawii, gdzie został doradcą duchowym młodego cesarza Ludwika II. Wybrany około 850 roku na biskupa swego miasta, wahał się przed przyjęciem urzędu, który obowiązywał wówczas biskupa do prowadzenia wojsk na wojnę; zgodził się dopiero po uzyskaniu od cesarza zwolnienia z tego obowiązku i przyjął sakrę w Rzymie z rąk papieża Leona IV. Uczestniczył w synodzie rzymskim w 861 roku.
Tradycja ukazuje go jako hojnego dla ubogich, rozjemcę stronnictw, który przekonał panów do otwarcia spichlerzy podczas głodu. Zasłabłszy podczas wizytacji duszpasterskiej, zmarł w Camerino 13 marca 868 roku, zachęcając wiernych do wzajemnej miłości. Martyrologium Rzymskie wspomina go tego dnia; jest patronem Camerino.



