Portret: Święty Wawrzyniec

Laurentius

Święty Wawrzyniec

Diakon Kościoła rzymskiego i męczennik

Diakon papieża Sykstusa II, umęczony w Rzymie w 258 roku za Waleriana, wskazał ubogich jako „skarby Kościoła”; jeden z najbardziej czczonych męczenników Rzymu.

Wawrzyniec jest jednym z siedmiu diakonów Rzymu za papieża Sykstusa II; dawna tradycja, zwłaszcza hiszpańska, każe mu się urodzić w Huesca w Aragonii. W sierpniu 258 roku edykt Waleriana uderza w duchowieństwo: Sykstus II zostaje stracony 6 sierpnia, a Wawrzyniec umiera cztery dni później, 10 sierpnia, w dniu zapisanym w Depositio martyrum z 354 roku. Święty Ambroży przekazuje, że prosił, by pójść za swym biskupem na śmierć, i że wezwany do wydania skarbów Kościoła, którymi zarządzał, ukazał ubogich, którym pomagał: „Oto skarby Kościoła”.

Ambroży, potem poeta Prudencjusz i święty Leon Wielki opowiadają, że został spalony na rożnie; wielu historyków uważa, że raczej został ścięty, jak Sykstus II, zgodnie z edyktem cesarskim, lecz ruszt stał się jego atrybutem. Został pochowany na cmentarzu Verano przy via Tiburtina, gdzie Konstantyn kazał wznieść bazylikę, odbudowaną przez Pelagiusza II, a potem Honoriusza III: to San Lorenzo fuori le Mura, jeden z siedmiu kościołów pielgrzymki rzymskiej.

Wymieniony w rzymskim kanonie Mszy, jest jednym z patronów Rzymu. W Hiszpanii Filip II poświęca mu Escorial na pamiątkę zwycięstwa pod Saint-Quentin, odniesionego 10 sierpnia 1557 roku. Spadające gwiazdy połowy sierpnia nazywa się w kilku krajach „łzami świętego Wawrzyńca”.

Zobacz 14 momentów z życia →

Już upieczone, obróć i jedz.
— Słowa przypisywane Wawrzyńcowi na ruszcie, według świętego Ambrożego, O obowiązkach duchownych I, 41, 207