Duński książę, książę Szlezwiku i obrońca granicy, zamordowany przez kuzyna w lesie Haraldsted; ojciec króla Waldemara Wielkiego.
Syn króla Eryka I, Kanut rodzi się w Roskilde w 1096 roku; wychowywany przez zelandzkiego wodza Skjalma Hvide, przebywa także na dworze saskim. Mianowany jarlem Szlezwiku około 1115 roku, uspokaja południową granicę królestwa, chroni kupców i ludność przed najazdami słowiańskimi i otrzymuje od cesarza Lotara tytuł króla Obodrytów. Jego przydomek Lavard, „pan”, mówi o szacunku, jaki budził.
Jego popularność niepokoi kuzyna Magnusa, syna króla Nielsa, który każe go zamordować 7 stycznia 1131 roku w lesie Haraldsted koło Ringsted. Pochowany w Ringsted, zostaje kanonizowany w 1169 roku na prośbę syna, króla Waldemara I, i staje się patronem wielu duńskich gildii.









