Mistrz gimnastyki i harcerz, nowicjusz jezuita dotknięty chorobą, która zmusiła go do opuszczenia nowicjatu, zmarł w wieku dziewiętnastu lat i stał się przedmiotem szerokiego kultu ludowego.
Urodzony w Székesfehérvárze w 1916 roku, István Kaszap uczy się w cysterskim liceum swego miasta. Znakomity gimnastyk, w wieku siedemnastu lat mistrz Zadunaju wśród młodzieży, jest także harcerzem i członkiem sodalicji. Po długich wahaniach co do powołania wstępuje 31 lipca 1934 roku do nowicjatu jezuitów, Manréza w Budzie.
Wkrótce dotyka go nieznana choroba: operacje i bolesne kuracje pozostają bez skutku, i 3 listopada 1935 roku, ku swemu wielkiemu smutkowi, musi opuścić nowicjat. Umiera w rodzinnym mieście 17 grudnia 1935 roku, w wieku dziewiętnastu lat.
Łaski przypisywane jego wstawiennictwu szybko się mnożą, a jego grób, przeniesiony w pobliże kościoła pamięci Prohászki w Székesfehérvárze, staje się miejscem pielgrzymek. Jego proces, otwarty w 1941 roku, doprowadził Benedykta XVI do uznania go za czcigodnego w 2006 roku.








